Bugün büyük bir değişkenlik ve istikrarsızlık döneminde bir araya geliyoruz. Aslında bu Küresel Ortaklıklar Konferansı'nı düzenlemek istememizin nedeni, dünya genelinde artan insani krizler ve kalkınma zorluklarıdır. Ancak biliyoruz ki, insanları yoksulluktan kurtarmak ve insani krizlere müdahale etmek gibi ortak değerlerimizi sürdürme kararlılığına sahibiz. Bunu yeni yollarla ve farklı şekillerde iş birliği yaparak başarmalıyız; tüm bu tartışmaların özü budur.
Güç, koruma ve ortaklık konuları bu kapsamda vurgulanması gereken ana temalardır. Güç konusunda, insani krizlere müdahale ederken yerel toplulukların bu müdahaleyi yönetme kapasitesini artırmayı sağlamalıyız. Birleşik Krallık, Sudan'daki Acil Müdahale Odalarına yönelik finansmanını artırdı, ancak bu kapasiteyi daha da ileriye taşımalı ve yerel topluluklardaki insanları yalnızca çatışmanın kurbanları veya hayatta kalanları olarak görmemeliyiz. Onlar ilk müdahale edenlerdir; sahada ağlara sahip, müdahalenin nerede gerekli olduğunu bilen kişilerdir. Onlarla çalışmalı ve özellikle kadınları güçlendirerek destek olmalıyız.
Ancak korumayı da göz ardı etmemeliyiz: istismara ve çatışmalarda artış gösteren cinsel şiddete karşı koruma. Bu aynı zamanda daha geniş Uluslararası İnsancıl Hukuk korumalarını ve kriz durumlarında özellikle çocuklar için karşılaşılan risklerin kritik doğasını da içerir. Çocukların korunması ve çatışmadaki çocuklara destek konusunda hâlâ yeterince şey yapmıyoruz; uzun vadeli sonuçlarını da düşünmeliyiz.
Ortaklıklar açısından, finansman üzerinde baskılar olduğunu biliyoruz. Birleşik Krallık'ta zor kararlar almak zorunda kaldık. Denizaşırı Kalkınma Yardımı'ndan ve uluslararası çalışmalarımızdan vazgeçmeme kararı aldık; tam tersine bu Konferansı düzenledik çünkü bunun çok önemli olduğuna inanıyoruz. Finansmanımız daha düşük olsa da, daha fazla özel finansman ve uluslararası finansman seferber etmeye, bunu mümkün olan en etkili şekilde kullanmaya ve ortaklık içinde en etkili sonuçları elde etmeye kararlıyız.
Bu, UN80 reformları ve Tom Fletcher'ın ortaya koyduğu türden reformlarda ilerleme kaydetmemiz gerektiği anlamına geliyor; böylece ihtiyacı olanlara en etkili ve hedefli müdahaleyi sağlayabiliriz. Ancak tüm bunlar, etkili diplomasi ve dış politika ile birlikte yürütülmelidir. Kalkınma çalışmaları ve insani müdahale, dış politikamızın merkezi bir parçasıdır; ek bir unsur veya paralel bir süreç değildir. Bu nedenle çatışma çözümüne öncelik veriyoruz - Ukrayna, Sudan, İsrail/Filistin ve şimdi de İran ve Hürmüz Boğazı konularına diğer her şeyden daha fazla zaman ayırıyorum.
Sorular her zaman şunlarla ilgilidir: Sonuçlarla başa çıkmak için ne yapıyorsunuz ve ayrıca nedenlerle başa çıkmak için ne yapıyorsunuz? Bizim için bu, yalnızca bireysel çatışmaları ve bunlara nasıl müdahale edeceğimizi düşünmek değil, aynı zamanda ileriye bakmak anlamına geliyor - Hürmüz Boğazı'nın bunu gerçekten vurguladığını düşünüyorum - yani dünya genelindeki ülkeler için ekonomik dayanıklılık hakkında düşünmek. Çünkü ülkelerin iklim şokları, ekonomik şoklar veya çatışmanın etkisi karşısındaki kırılganlığına baktığımızda - Hürmüz Boğazı'ndaki kısıtlamalar ve İran'ın küresel ekonomiyi rehin alma girişimi gibi - eğer ülkeler daha savunmasız ve daha az dayanıklıysa, şoklar meydana geldiğinde en kötü insani krizleri yaşama olasılıkları çok daha yüksektir. Bu nedenle, güçlendirme, koruma ve ortaklıklar etrafındaki reform ilkelerinin yanı sıra, bu konferansta yapmamız gereken şey, uzun vadede dayanıklılığımızı inşa etmeyi düşünmektir. Çünkü gelecekteki krizlere karşı dayanıklılığımız, dünyamızı bir arada tutmak ve ilerleme kaydetmemizi sağlamak için çok önemli olacaktır.
